Τσάι με λεμόνι στο μπαλκόνι

Τρίτη, 20 Ιούλιος 2010 03:30

Για να ακριβολογούμε ούτε τσάι έχουμε, ούτε λεμόνι, αλλά από μπαλκόνι είμαστε full, 3 υπάρχουν ζωή να 'χουνε!

Το γκορίλα κοιμάται, αλλά έκουμε φόμπο μη έρτει και γκαμίσει κατσαρίδα καπινηούσα... τώρα εσύ ανναρωτιεται γκιατί εγκώ μιλάει έτσι... είμαι πολύ σίγκουρο... ντεν είναι όμως τίποτα, είναι σκούρια... γκιατί τότε στο γκουανταλαχάρα ντεν υπήρκε ατό... κατάλαμπε; που να καταλάμπει... αφού ποτέ ντε κατάλαμπε... εντώ ντεν καταλαμπαίνει εγκώ...

Βαθειά σαπίλα, έπεσε στη Χαλκίδα... τα κουνούπια μας έχουν γαμ*σει ( συγγνώμη για τα γαλλικά...), ευτυχώς το δροσερό αεράκι έρχεται να πάρει τις ανησυχίες μας, ενώ το τσιγάρο συντροφεύει τις σκυλοβαρεμενουά νύχτες μας... Σαπίλα παντού... εικοσιτριώ χρονώ μοσχάρια και αντί να ξεφαντώνουμε στα night clubs ψάχνουμε κατάλυμα ασφαλές να καπνίσουμε! Και να ήταν και τίποτε παράνομο, πάει στον άνεμο... ανακαλύψαμε το αντικουνουπικό κερί. yihaaaaaaaaaa....

Με την κατσαρίδα γνωριστήκαμε κάπως παράδοξα... εδώ να σημειώσω πως αν δεν ήταν Αυτή δε θα είχατε τη μοναδική ευκαιρία να με διαβάζετε, όπως επίσης, αν δεν ήταν Αυτή, θά ήμουν κανονικός άνθρωπος(προφανώς το ίδιο ισχύει και για κείνη). Ένα βράδυ του, κάποιου, μήνα στο λεσβιάδικο ήρθε ως γκόμενα φίλης -μη χέσω- και αμέσως ανακαλύψαμε τα άπειρα κοινά μας. Το whiskeyyyyyy, τη Μποφίλιου και άλλα χαρακτηριστικά κατεστραμένων, υστερικών, καμμένων λεσβιών. ( rings a bell???) πήγα να την βρω στην κωλοπετινίτσα, που σπουδάζει κι ήταν μόλις η πέμπτη;; φορα που την έβλεπα... ναι, τότε ήταν και ο σεισμός... ποιος σεισμός; Εκείνος που την επόμενη φορα που θα πάω, θα ενεργοποιήσει το ηφαίστειο του Κατακόλου...

Στιγμές απείρου κάλου... ( χωρίς το ς ξέρω γω τι λεω, ντε...) Τι να πρωτοθυμηθώ; τα μπουκάλια που έχουμε αδειάσει; τη Δρακούλακος; το Θόδωρα; τη Καραμήτσου; Ή τον ανεκδιήγητο Άρη; αχ ο Άρης, ο Άρης... της μικρής ο αραβωνιάρης!!! έπειτα υπάρχει πάντα και η Αθήνα!!! Ω, νταλάρα νταλάρα η αγαπημένη μου πόλη. Δεν καταλαβαίνεις και πολλά, αλλά αυτή είναι η ζωή μας! Και όπως είπα τις προάλλες : “καταραμένη μεταφορική προσοχή με τη ζωή μας!” Ενθυμούμε κι άλλα... κλάμματα, τον μπάτμαν,γέλια, φοτογραφίες made by msn, πόδια-πόδια-πόδια, τις Αλκυονίδες και το johnie με μια Νόρα να φωνάζει : “Βίκυ, έκανα εμετό.”

Την είδα και την ξανθούλα, την είδα ψες αργά... έχουμε και μια ξανθιά στη παρέα, που κάθε τόσο κάνει πως φιλιέται με την κατσαρίδα, έτσι για να μου σπάνε τα νεύρα... άλλο κουμάσι και του λόγου της. Το μυαλό της ανεμοδαρμένα ύψη, η καρδιά της σα μαρουλιού , και οι απορίες της όσα πέρνει ο άνεμος. Είναι όμως χάρμα, χρυσή μου, τη βλέπεις και σου ανοίγει την καρδιά. Ευτυχώς δε με διαβάζει γιατί θα μου άνοιγε και το κεφάλι... μη κοιτάς τι λέω όλες τις αγαπώ, με το δικό μου -εξωγήινο- τρόπο... κι εκείνες με αγαπούν, με το δικό τους.

Προσπαθώ με νύχια και με δόντια να της σπάσω τα νεύρα. Τι κατσαρίδα τη φωνάζω, τι σκατά αντί για καλημέρα, εκεί αυτή ακάθεκτη... να δεις, που για να με συμπαθεί τόσο, κάποιο πρόβλημα θα έχει... εμ, δείξε μου το φίλο σου δε λένε; Είναι δίπλα μου αυτή τη στιγμή και μου διορθώνει τις πατάτες-ορθογραφικά ( αν πετάω μαργαριτιάρια εκείνη φταίει που δεν έχει office στο μπρίκι της). Την έχει πιάσει λίγο η μαλακία, πάνω που προσπαθώ να σοβαρευτώ εγώ, μπας και τελειώσω το ρημαδοάρθρο, το οποίο με απείλησε πως, αν δε γράψω, θα με δέσει έμπροσθεν του αυτοκινήτου και θα το βάλει και μπρος!

Αν δεις κάποια με πατομπούκαλα, χαμόγελο ικανοποίησης -τύπου της τα έσπασα τα νευρα- και μια τρελή δίπλα της να ορίεται : σκατά, σκατά κι απόσκατα,σκατά στα μούτρα της,σκατά, α' στο διάολο σκατά να φάτε όλοι, άει σιχτίρ. RUN FOR YOUR LIFE...

(σίγουρα από κάπου θα ακούς και το Strangers in the night)

Αν αποφασίσεις να τους δώσεις λίγο χρόνο, την πάτησες... σε λιγότερο από δύο ώρες θα βρεθείς να αναπολείς στιγμές στην Τιχουάνα, τότε που ο μεγάλος μάγιστρος έψηνε πανακότες και τάιζε τα ρακούν.

Μη χειρότερα, κάτι μου βρωμάει και δεν έιναι οι μασχάλες μου... χμμμμ, το βρήκα. Μύριζε ψάρι...

Παναγιά μου Γουαδελούπη, μεγάλη η χάρη σου.

Πι.Ες. Το παραπάνω κείμενο είναι αφιερωμένο στη μνήμη της μόνης κατσαρίδας, που δε σιχαίνομαι να κοιμάμαι στο ίδιο κρεβάτι, να τρώω από το ίδιο σερβίτσιο, τραβάω τζούρα από το ίδιο στριφτό και που θα σκοτώσω με Teza plus...

Σ.Σ. 1) Φρέσκα πόδια.

2) Θα μπορούσα να γράφω για ώρες... και πάμε όλοι μαζί :

ΜΙΑ ΚΑΤΣΑΡΙΔΟΎΛΑ Η ΜΙΚΡΉ ΤΕΡΈΖΑ,

ΠΆΤΗΣΕ ΤΟ ΤΈΖΑ ΚΑΙ ΤΈΖΑ,

ΜΠΉΚΕ ΜΕΣ ΤΟ ΜΠΡΙΚΙ ΚΑΙ ΓΝΏΡΙΣΕ ΤΗ ΒΊΚΥ,

ΠΛΈΚΑΝΕ ΠΟΥΛΌΒΕΡ ΚΙ ΈΠΑΘΑΝ HANGOVER,

ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ ΠΕΙΝΑΝΕ ΣΚΑΤΆ ΘΑ ΠΑΝ ΝΑ ΦΆΝΕ,

ΑΛΛΆ ΑΝ ΔΕ ΒΡΟΎΝΕ ΘΑ ΠΑΝ ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΟΎΝΕ...

στίχοι: phantom duck/super goofy

μουσική: γνωστή ηλίθια διαφήμιση...

Written by :